((    

روزه گرفته ام من افطارم اون لباته

توی ِ چشمات یه نگاهه ؛ تو نگاهت یه پناهه

بس کن ای دل نابسامانی بس است کافرم! دیگر مسلمانی بس است در میان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ی مردم شدم بعد ازاین بابی کسی خو می کنم هر چه در دل داشتم رو می کنم نیستم از مردم خنجر بدست بت پرستم، بت پرستم، بت پرست ،بت پرستی کار ماست چشم مستی تحفه ی بازار ماست درد می بارد چو لب تر می کنم طالعم شوم است باور می کنم من که با دریا تلاطم کرده ام راه دریا را چرا گم کرده ام؟؟؟ قفل غم بر درب سلولم مزن! من خودم خوشباورم گولم مزن   من نمی گویم که خاموشم مکن من نمی گویم فراموشم مکن من نمی گویم که با من یار باش من نمی گویم مرا غم خوار باش من نمی گویم،دگر گفتن بس است گفتن اما هیچ نشنفتن بس است روزگارت باد شیرین! شاد باش دست کم یک شب تو هم فرهاد باش آه! در شهر شما یاری نبود قصه هایم را خریداری نبود!!! وای! رسم شهرتان بیداد بود شهرتان از خون ما آباد بود از درو دیوارتان خون می چکد خون من،فرهاد،مجنون می چکد خسته ام از قصه های شوم تان خسته از همدردی مسموم تان اینهمه خنجر دل کس خون نشد این همه لیلی،کسی مجنون نشد         آسمان خالی شد از فریادتان بیستون در حسرت فرهادتان کوه کندن گر نباشد پیشه ام بویی از فرهاد دارد تیشه ام عشق از من دورو پایم لنگ بود قیمتش بسیار و دستم تنگ بود گر نرفتم هر دو پایم خسته بود تیشه گر افتاد دستم بسته بود هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه! هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه! هیچ کس اندوه مارا دید؟ نه! هیچ کس اشکی برای ما نریخت هر که با ما بود از ما می گریخت چند روزی هست حالم دیدنیست حال من از این و آن پرسیدنیست گاه بر روی زمین زل می زنم گاه بر حافظ تفاءل می زنم حافظ دیوانه فالم را گرفت یک غزل آمد که حالم را گرفت  ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

دلتنگ دیدارت هستم اگر چه خودم از درون حصار تنهایی ام برایت مینویسم   از روزها و خاطرات خوشی سخن میگویم که تو انها را محو کر ده ای   از شروعی مینویسم که پایانی برای ان نیست   از ان همه دل بستگی ها دیوانگی ها ......   باور کن ای مهر بان من که تا ابد چشم به راه باز گشتت خواهم بود   من همان قایق شکسته بی بادبانم که ساحل را در پرتو نور فانوس محبت تو جستجو میکند   وبرای رسیدن به ساحل رهایی وبا تو بودن نه بیم ازامواج سرکش ونه ازطوفانهای سهمگین دارد نفرین      آرزودارم بگیرد آفتی زیباییت را               تا که همچون من بگیری ماتم تنهاییت را  آرزو دارم ببینم در عذاب بی وفایی             اشک غم در چشم همچون آهوی صحراییت را  بشکند قلبت الهی ای که قلبم را شکستی            ای خدا سامان نگیرد عهد و پیمانی که بستی  خنده بر اشکم زدی با خود پسندی            آرزو دارم تو هم هرگز نخندی  سادگی کردم اگر دل بر تو بستم            ساده بودم ساده بر خاکم فکندی

عاشقان و دلسوختگان

در دادگاه عشق ... قسمم قلبم بود وکیلم دلم و حضار جمعی از عاشقان و دلسوختگان .    قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد   و پس محکوم شدم به تنهایی و مرگ .    کنار چوبهیه دار از من خواستند تا اخرین خواسته ام را بگویم     ومن گفتم : به تو بگویند ... دوستت دارم                                توی ساحل روی شنها قایقی به گل نشسته یکی با چشمای گریون گوشه ای تنها نشسته    نگاه پر اضطرابش به افق به بینهایت ساکته    اما تو قلبش داره یک دنیا شکایت توچشاش حلقه اشکه    توی قلبش غم دنیا منتظر به راه یاره تا بیاد امروز و فردا باورش نمیشه    عشقش همه دنیاش زیر آبه تنها مونده توی ساحل زندگی براش    عذابه

من هنوزم دلـی دارم ماندگار

كاش باران بودم تا غبار غم هايت رو مي شستم ،

 اي كاش نسيم بودم تا صورتت را نوازش كنم ،

سوختنه شاپرک عشق